Yazık...

Bütün bir yazı İstanbul'da geçirdikten sonra bile bu bayram bana yetmedi...
Bir ay evde kalsam gene de yetmeyecek...
İçinizde bir şeyler öldüyse, onları tekrar yeşertmek oldukça zor oluyor...
Yıllar yılları kovalıyor, günler su gibi akıp giderken, geriye bakmamayı da öğreniyorsunuz...
Bugün ve sonrası...

Bu akşam dışarıya davet edilmeme rağmen evde kalmayı seçtim...

Evde kalarak evimi toplamak ve yeni kitaplarımla zaman geçirmek üzere bir es verdim...
Bu arada bloglar arasında gezinmek istedim...
Yazılara gözüm takılıyor ama Türkçe kısaltmalar veya kişinin kendine göre oluşturmuş olduğu kısaltmalar, katledilmiş Türkçe kelimeler ve yazım tarzı ile iştahımı kaçırdılar...

"Yanlız"
"Yalnış"
"Bi"
"Gidiyo"
"Gelcem"

Bugün artık herşeyi internetten öğrenmek mümkün... 30'unu geçmiş insanların halen "Yalnız" yazmayı öğrenememiş olması bana göre korkunç...
Tabii herkesin blogu kendine...

Dün National'da Kardelen Projesi'nin belgeselini izledim...
Çok etkilendim...

Büyük şehirde okuyup iş sahibi olmuş insanlarımızın bile halen yazımları korkunç... Benimki mükemmel mi? Tabii de değildir...
Ama en azından öğrenmeye de açığım...
Uyarsak bile, aynı hataya devam eden insanlarımız var...
Bunun yanısıra eleştiriye de tahammülü olmayan insanlar...

Türkçe'nin katledilmesini istemiyorum...

Artık hiçbir şeyin anlamı kalmamış gibi... Dejenerasyon... Ve bu çok acı...