Hayat boş...

Zamanı yaşamak lazım...

Biraz önce bir arkadaşım aradı...
2 çocuğu var ve ikiz...
O kadar tatlılar ki...
Biri kız biri erkek...
Tam yemelik...
Geçen hafta sonu lunaparka gittiğimi anlattığımda, bizim oradakine gidelim dedi...
İkimizde eğlenceli tipleriz...
Hayat zor...
Mutlu olmak anı yaşamak ve paylaşmak istiyoruz...

Yarın öğleden sonra veya pazar onu arayacağım, lunaparkta belki bu kapris dolu insanların dırdırlarından uzaklaşarak kendimizi eğlendirip kısa bir süre içinde olsa mutluluğu yakalarız...

Tam telefonu kapattım, bu seferde 12 senedir tanıdığım ama yılda 1 görüştüğüm bir arkadaşım aradı...
Haftaya evleniyor...:)) ilk turu olacak...
Biraz endişeli... Kız tarafının anlamsız tafralarından sıkılmış... Heyecanını kaybetmiş... İlk turu 10 sene önce tamamlamış biri olarak benden hayat dersi almak için aramış... Laf arasında beni görmezden geldin diye de lafı giydirmeye çalışsa bile, ona "gönül sesimi" dinlediğimi söyledim...
Gönül sesim...
Bazen aka bazen ... konsa da... ben hep gönül sesimi dinleyeceğim:)))

Haftaya pazara nikaha davetliyim... O zamana kadar yüzükleri atmazlarsa... Yok 37 sine gelmiş bir adam olarak bence yüzük atmaz... O da birinci turu atmak için dener... Umarım da mutlu olurlar...

Bu sene içinde evlenen 5. arkadaşım...

Bu sene şans getirdi herkese...
Bir bana getirmedi...
Yok evlenmek değil isteğim...

Ama anı yaşayan, sürekli "aradın, aramadın, unuttun beni zalim" diyen birindense, gerçekten içi içini kemirse bile, arayıp soran, kurallar dışında yaşayan, kendi olan biri...
Yok ama bu dünyada son kalan dinazoru aramak gibi bir şey bu...
Yalansız, dürüst bir adamı kim kaybetmiş ki ben bulayım...

Aman... Anı yaşayalım, arkadaşlarım saolsun...

Zaten tek kalıcı şey bu dünyada arkadaş ve dostlar...
Kalıcı olmak istemeyen kendinden çekip gidiyor, ruhunuz bile duymuyor...

Umarım kendinden emin birileri aynı bizler gibi birileri bizi bulur...
Yoksa hayat çok kısa...