gözlerimden akan yaşlar... durmuyor...

Patlama...

Bugünün konusu...

Sabah kalktığımda sinirlerimin bozukluğu ile kendiliğimden ağlamaya başladım.

Gözlerim yavaş yavaş kanlanmaya ve şişmeye başladığında evden çıkmıştım... Yağmur ile gözyaşlarım birleşti...
Tüm yüzüm ıslandı, ama yaşlar yağmura rağmen dinmedi...

Gebze yolunda göz gözü görmeyen yağmurda, bende camı buğulu görmeye başladım...
Yaşlarımı silmedim...

Joe Hisaishi dinleyerek, Gebzze'de sanayide kayboldum... Yön hissim ile sonunda aradığım yeri buldum...

Tepelere tırmandık güvenlik ile...
1 Bayan nasıl düz merdivene tırmanabilir diye adam düşünürken, ben çoktan tepeye çıkmıştım...
Aradığım hiç bir materyal orada değildi ve bunu 5 sn de anladım... Boşu boşuna sabahın 8 inde Gebze'ye gelmiştim...

Kurtköy'e gitmek için çıktım yola...
9 da Kurtköy'deydim ve gene güvenlikten başka kimse yoktu, 10 da herkes teker teker geldi, 2 saat hararetli bir toplantı sonrasında, Kavacık istikameti için yola düştüm... Hava açmaya başlamıştı...

İçim buruk, gözlerim şiş, saçlarım tünnük tünnük...

Güvenlik hafta içi gördüğü kişi ile pazar günkü kişiyi pek bağdaştıramamış, kaçacak yer arar gibi idi:))

2. katta beklemeye başladım...
15-20 dk lık olumsuz bir görüşme ile, herşey sıfırlandı...
Abimin annemin hep söyledikleri yüzüme birer birer çarptı...
Rüyadan uyanma vakti idi...
Tüm şalterler indi... Bir an gözyaşlarımla asansörde buldum kendimi, kimseye gözükmeden binadan çıkmalıydım...
Holiday Inn e gidene kadar güneşli hava, buğulu gözlerimden süzülen yaşlar ile, bir kaç telefon görüşmesi yaptım...
Karar verilmişti...

Sil baştan bir dünya kurulacaktı... o dünyadaki çarklara ters bir döngü içinde, benliğimin sesi dinlenerek, ilerlemem gerekiyordu...
Ama bir toplantım daha vardı, 3 saatlik toplantı için kırmızı gözlerden uzaklaşmalıydım...

Herşey menfaatlerimize uygun ilerledi...
Kendimle bir kez daha gurur duydum...
İşte bu bendim...


Annemin evinin önünden geçerken, yer olmaması ile, menzil eve yöneldi...
Üzerimden tren geçmiş, gözlerime taşlar bağlanmış bir halde eve ulaştığımda, önce annemi aradım...
Sonra abim aradı, Erin'in bebek dili ile konuşmasını dinledim... Yerim onu ben...:)))